جالبه، با خودم فکر می کنم "اگه گروهی می شد خیلی خوب بود!!"

و حس می کنم مثلا اگه عضو یه گروه باشم اتفاق خیلی خاصی میافته.

ولی بعد یادم میاد که طبق تجربیاتم، همیشه هر فعالیت گروهی ای رو پس زده م. هروقت خواستن با من درس بخونن من طفره رفتم. جدیدا حتی انیمه هامو دوست ندارم با بقیه ببینم دیگه. 

اینارو می دونم ولی بازم دلم همراهی می خواد. احمقانه نیست؟ مسلما وقتی موقعیت همراهی پیش بیاد پا پس می کشم. حتی همون "دوستی" هم همینطوره. می خوامش، ولی وقتی توی موقعیت قرار می گیرم نمی خوام؟

خل شده م :| 

منبع اصلی مطلب : Ganbaru!
برچسب ها :
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

پولوم :